Laranja
Dispo-me de mim,
Arranco pedaço a pedaço,
Como as pétalas à flor e a casca ao fruto.
Aparece, aos poucos, a imagem,
A claridade que descobre o mundo,
A verdade.
Tarde de mais para me revestir.
Oh máscara suculenta, que me cobria o rosto,
Que me adoçava a realidade!
Lúcia Rocha
